In memoriam Ton van Loon: 1918-2011

“Blijft het leven vieren!”

Op donderdag 24 november 2011 is Ton van Loon na een ziekbed van een aantal weken op een leeftijd van 93 jaar overleden. We willen Ton graag gedenken.

Ton van Loon werd met ingang van 15 augustus 1965 benoemd als kapelaan in de Joannesparochie met de opdracht te onderzoeken of een nieuwe parochie mogelijk was.
De school St. Aloysius was door pastoor v.d. Weerden een zestal jaren eerder al in de nieuw te bouwen wijk geplaatst, met het oog op een nieuw te stichten parochie. 

In augustus 1965 benoemde Bisschop Bekkers Ton van Loon tot bouwpastoor voor een vierde parochiekerk in Oisterwijk. Hij gebruikte toen de volgende woorden:
“ Bouw een kleine fijne kerk aan de rand van grote welluidende parochies met massale deelname.” En ook, wat hij met klein en fijn bedoelde: “Aandacht voor hun persoon; werkelijke aandacht voor hun behoefte aan warmte, ruimte, eigenheid en kans tot eigen verantwoordelijkheid en zelfwerkzaamheid”

In een brief van 1 maart 1966 werd de naam “Levenskerk” als naam van de nieuwe parochie goedgekeurd in de stichtingsacte en werd Ton van Loon benoemd als pastoor.
Een nieuwe visie op kerk-zijn in de roerige zestiger jaren was het begin van het experiment Levenskerk. 
Geen machtsbolwerk, maar bedoeld en gebouwd als een tent, opgeslagen tussen de mensen , flexibel; kleinschalig en laagdrempelig, ook voor andersdenkenden toegankelijk. De ruimte van het leven zelf, met zijn hoogte- en dieptepunten kon hier gevierd worden; de dogmatische teugels niet al te strak gespannen.

Voorafgaand aan een eerste brief gaf Mgr. Bekkers in een gesprek al ideeën mee:
- huiselijk, niet groots
- geen apart priesterkoor met daarachter een sacristie, maar een kamer bij de ingang van de kerk om de mensen welkom te kunnen heten
-  “niet hoog van de toren”, maar tussen de mensen! 

In samenwerking met de gemeente heeft Ton van Loon allereerst een kleuterschool gebouwd, die de Zwaluw werd genoemd. Deze school kwam in mei 1966 klaar. Een gedeelte daarvan (één lokaal) werd gebruikt als noodkerk (voor de zondag werd er nog een lokaal leeggeruimd.)

Daarin werd fijn gewerkt en vanuit menselijke nabijheid werd goddelijke nabijheid beleefd. Van mei 1966 tot februari 1971, vijf volle jaren met een steeds propvolle kerk.

Daarna is de huidige Levenskerk gebouwd.
Architect van Meerendonk uit Bladel vond het “tentdak” uit en Lidewij Willems zette de vlonders tegen de muren en daarop de stoelen in een kring rondom het altaar.

De eerste festiviteiten van de opening van de Levenskerk hebben plaatsgevonden op en rond 21 februari 1971. Bisschop Bluyssen heeft de kerk ingewijd, één week voor Ton van Loon zijn (vanwege deze opening uitgestelde) 25-jarig priesterfeest vierde.

Onder de bezielende leiding van Ton van Loon kon de Levenskerk uitgroeien tot een plek om het leven te vieren. Hij stimuleerde mensen om het goddelijke te zoeken in zichzelf en in de liefde voor elkaar. Hij leerde ons om in vrijheid te geloven. Nog steeds worden Ton en de Levenskerk door velen in één adem genoemd, zijn geest blijft aanwezig in de openheid van denken die de Levenskerk kenmerkt. Een kerk als een tent, als een herberg waarin plaats is voor ieder. Een plaats om het leven in al zijn facetten te vieren, met grote aandacht voor diepgang, persoonlijke geloofsbeleving, voor eigenheid in woord en gebaar, volledig in de lijn die Ton voor ogen had.

Op 18 januari 1987 nam Ton afscheid als pastoor van de Levenskerk, maar hij bleef op vele gebieden actief. Hij was voor velen, binnen en buiten de kerk, een geestelijk leidsman. Daarnaast was hij nog vele jaren actief en graag gezien op de basisschool. Nog spreken de kinderen met liefde over zijn verhalen, zijn handen, zijn rust en zijn stilte.

Binnen Oisterwijk bleef Ton tot enkele weken voor zijn dood actief als gewaardeerd columnist in de Nieuwsklok. Zijn wekelijkse stukjes op pagina twee ademden een hoge mate van fijngevoeligheid, van openstaan voor tekenen van de goddelijke vonk in ieder van ons, van aandacht voor het kleine (kinderen, kleine tafereeltjes geobserveerd vanaf een terras of in zijn directe omgeving) en het grote in mens en wereld. Altijd weer bleef hij werkelijk geïnteresseerd in mensen, en durfde hij zichzelf volledig bloot te geven. Ieder die hem tegenkwam op zijn dagelijkse wandelingen met de rollator in het dorp, kon niet om hem heen: altijd die hartelijke lach, een persoonlijke boodschap of een mijmerende beschouwing.

Vandaag, 45 jaar na de benoeming van Ton tot bouwpastoor, staat de Levenskerk nog steeds open voor mensen, die behoefte hebben aan warmte, ruimte en eigenheid.  Voor eigen parochianen een weldaad, maar ook voor zinzoekers uit de regio, met nog steeds op de achtergrond de warme openheid en hartelijkheid van Ton als inspiratie voor velen. 
De secularisatie heeft zich tot in de huidige tijd doorgezet en is aan de Levenskerk niet ongemerkt voorbij gegaan. Pastores kwamen en gingen, maar de oorspronkelijke inspiratie van Ton van Loon is gebleven. 

Ton wilde nog zo graag blijven! Hij wilde nog zo graag genieten van kinderen, mensen ontmoeten. Hij wilde nog zo graag praten, steunen en meeleven. Maar het is goed zo…

Ton, bedankt voor je inspiratie, voor je warmte, voor je inzichten, voor je leven.